De vliegreis

We hebben een gezellig avond in Eindhoven maar liggen op tijd in bed. Morgenvroeg rammelt om 5u de wekker, we moeten immers om 6u inchecken voor de vlucht van 8u. Echt top slapen we niet omdat het licht in de gang aansprong als je naar de wc ging. Dus niet alleen de wc ganger was wakker, ook de ander. Dat halen we hopelijk snel weer in.

We slepen de dozen en alle bagage naar beneden (fijn hoor zo’n hotel op de luchthaven waarvan de lift uitkomt in de vertrekhal) en regelen 2 trolleys. Het inchecken gaat probleemloos. Alle dramaverhalen op fietsfora ten spijt over Transavia die moeilijk zou doen over de afmetingen van de fietsdozen, was hier geen vuiltje aan de lucht. De dozen hoefden niet eens op de band om gewogen te worden. Kees gaf aan dat ze een kilo of 13 à 14 zouden wegen op die vraag van de grondstewardess. De labels werden zonder mankeren op de dozen geplakt en we mochten ze op de odd  size luggage band  zetten. Ik heb nog snel even een weesgegroetje gedaan toen ze door de klapdeuren gingen en weg waren ze.

We zien het bagagewagentje met daarin de grote fietsdozen aan komen rijden als we naar de vliegtuigtrap lopen. Ik zie als ik in het vliegtuig zit aan de AirTag die in mijn zadeltasje zit, dat de fiets op dezelfde plek is als ik. Mijn fiets, zit in ieder geval in het vliegtuig en dan zal het met die van Kees ook wel goed komen.

Als we aankomen op de luchthaven van Sevilla rollen al meteen onze tassen van de band. Dat is fijn. Kunnen we meteen naar de odd size luggage band om daar op onze fietsen te wachten. Kees moet daar vervolgens nog halsbrekende toeren uithalen om te voorkomen dat onze dozen die ze rechtop op de band hadden gezet om zouden vallen op de band. En vervolgens begon het hele circus van voor af aan. Fietsen uit de doos, al het isolatiemateriaal en het bubbeltjesplastic van de fietsen en het assembleren kon beginnen. Het grootste deel hiervan heeft Kees voor zijn rekening genomen. Ik had opdracht gekregen om de bagage in de gaten te houden en heb me toen maar gestort op diezelfde bagage die immers ook van voor tot achter in bubbeltjesplastic was gehuld ter voorkoming van schade aan de haken. 

Ik zei tegen Kees, het is maar goed dat we een klimaatneutrale fietsreis gaan maken (behoudens de heenvlucht natuurlijk) want als je zag wat er voor rotzooi aan plastic en isolatiemateriaal was gebruikt om ervoor te zorgen dat tassen en fietsen heelhuids over zouden komen, daar zou een paard de hik van krijgen. We hebben de kleine doos in de grote doos gedaan en ik heb in mijn beste Spaans gevraagd wat we met die doos moesten doen. Die moesten we maar gewoon laten staan, die zou uiteindelijk wel door de poetsploeg meegenomen worden.

Ik denk dat we 2 uur na aankomst op het vliegtuig met de fiets vertrokken richting Sevilla. Dat was natuurlijk ook weer een dingetje, daar zijn wegen rond vliegvelden niet op berekend, op fietsers. We moesten (alweer zou ik bijna zeggen) via een oprit van de snelweg bij onze route zien te komen. Gelukkig hielden de auto’s goed afstand en kregen we een kleine escorte van een stel politiebusjes van de Policía Nacional, die blijkbaar een of andere bijeenkomst hadden gehad op het vliegveld en gelijktijdig met ons het vliegveld verlieten. 

Het was maar 14km naar ons adres in Sevilla maar we hebben er meer dan een uur over gedaan. We stuiten al snel op wegwerkzaamheden maar troffen gelukkig behulpzame wegwerkers die ons verder verwezen. In Sevilla aangekomen hebben we oneindig voor stoplichten staan te wachten. Ze hebben door vrijwel heel Sevilla felgroene fietspaden maar je moet wel voortdurend van de ene kant van de weg naar de andere kant van de weg en dus, wachten voor stoplichten. 

Aangekomen bij ons appartement deed onze gastvrouw Concha open, kregen we allebei twee dikke zoenen ter verwelkoming en gaf ze meteen aan dat we een nacht langer mochten blijven voor dezelfde prijs. Lief, maar dat gaat niet lukken. We hebben immers een programma :-). Maar dat zijn lekkere warme binnenkomers na toch wel een stressvolle tijd!